| Izmir | |
| Państwo |  Turcja |
| Prowincja | Izmir |
| Położenie | 38° 26' N 27° 9' E |
| Wysokość | 30 m n.p.m. |
| Ludność (2007) • liczba ludności • aglomeracja |
3 097 000 3 769 000 |
| Tablice rejestracyjne | 35 |
|
Położenie na mapie Turcji
  Izmir
|
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa miasta | |
Izmir (pisownia turecka İzmir, starożytna Smyrna – Σμύρνη) – miasto portowe w zachodniej Turcji, nad Zatoką Izmirską stolica ilu (prowincji) Izmir. Trzecie miasto pod względem wielkości w Turcji 2,3 mln mieszkańców, zespół miejski 2,7 mln. Ważny ośrodek handlowy i przemysłowy Turcji: huta żelaza, rafineria ropy naftowej, zakłady tytoniowe, włókiennicze i cementowe. Drugi port handlowy po Stambule. W Izmirze odbywają się największe na Bliskim Wschodzie Międzynarodowe Targi Izmirskie. Siedziba dowództwa południowo-wschodnich kontyngentów NATO.
Spis treści |
edytuj Ludność
Liczba mieszkańców:
- 1960: 370 900
- 1980: 530 064
- 1985: 946 225
- 1990: 1 757 414
- 1997: 2 058 972
- 2000: 2 232 265
- 2003: 2 398 200
- 2007: 3 097 000
edytuj Historia
Początki osadnictwa na terenie Izmiru sięgają 3000 roku p.n.e.[1] Około 1000 p.n.e. Jonowie założyli miasto Smyrnapotrzebne źródło, które zostało zburzone prawdopodobnie w 575 p.n.e. przez króla lidyjskiego Alyattesa IIpotrzebne źródło.
Czasy Aleksandra Wielkiego przyniosły miastu rozkwit. Kazał on wybudować twierdzę na wzgórzu Pagus, a u jej podnóża nowe miasto, do którego przesiedlił mieszkańców dawnej Smyrny[2]. Odbudowane w pierwszej połowie IV w. p.n.e. przez Antygona I, a następnie rozbudowywane przez Lizymacha miasto, stało się głównym ośrodkiem handlowym w Azji Mniejszej[3]. W czasach rzymskiego i bizantyjskiego panowania miasto wciąż się rozwijałopotrzebne źródło. W 129 r. p.n.e. liczyło ok. 100 tys. mieszkańców i było znanym ośrodkiem handlowympotrzebne źródło. W 178 r. n.e. miasto przeżyło największe w swej historii trzęsienie ziemipotrzebne źródło. Z polecenia Marka Aureliusza zostało odbudowane w ciągu trzech latpotrzebne źródło. Już wcześniej zaczęli się tu pojawiać pierwsi chrześcijanie. To tutaj znajdował się jeden z siedmiu Kościołów Azji wzmiankowany w Apokalipsie św. Janapotrzebne źródło (Ap 2,8-11), a pierwszym biskupem tutejszej gminy chrześcijańskiej był św. Polikarppotrzebne źródło, który z rozkazu rzymskiego namiestnika został w 153 r. spalony na stosie. Dzięki temu, że była tu silna wspólnota chrześcijańska, w czasach bizantyjskich rezydował tu metropolita podległy tylko patriarszepotrzebne źródło.
W VII w. miasto przeżywało częste najazdy Arabów, ale padło dopiero w XI w. na skutek naporu Turków seldżuckich i pozostawało w ich władaniu przez około 20 lat, aż do czasu, kiedy odbiła je z ich rąk armia cesarskapotrzebne źródło. Pod koniec XII w. władali Smyrną Genueńczycy korzystając z ogromnych walorów tutejszego portu. Władzę nad miastem stracili jednak po kilkudziesięciu latach na rzecz Turków z emiratu Aydinpotrzebne źródło. W latach 1344-1403 należało do zakonu joannitówpotrzebne źródło. W 1403 zostało zdobyte i zniszczone przez mongolskie wojska Timurapotrzebne źródło.
W roku 1415 przeszło w posiadanie Imperium Osmańskiegopotrzebne źródło. Zdobywcy zmienili nazwę miasta na Izmirpotrzebne źródło. Za Sulejmana Wspaniałego, w celu rozwoju handlu, Europejczycy otrzymywali pozwolenia na swobodny handel i na osiedlanie się w mieściepotrzebne źródło. Wkrótce Izmir stał się miastem kosmopolitycznym. Po przegranej przez imperium I wojny światowej miasto w wyniku wojny grecko-tureckiej zostało zajęte przez Greków, co zostało usankcjonowane układem w Sèvres (1920). 9 września 1922 r. Izmir został zdobyty przez wojska Atatürka i podczas walk poważnie zniszczonypotrzebne źródło. Pomimo rozkazu wydanego przez Kemala Atatürka zabraniającego zabijania osób cywilnych, w czasie tureckiego zajmowania miasta doszło do rzezi znajdującej się tam ludności greckiej i ormiańskiej, szacowanej na około 100 000 ludzi. Brutalnie został zamordowany biskup Greckiego Kościoła Prawosławnego Chryzostom ze Smyrnypotrzebne źródło. W dniach 13-17 września doszło do wielkiego pożaru, w wyniku którego zniszczona została znaczna część miasta zamieszkiwanego przez chrześcijanpotrzebne źródło. Traktatem pokojowym w Lozannie w 1923 z powrotem przyznany Turcji. Zgodnie z osobnym porozumieniem pomiędzy Grecją i Turcją nastąpiła wymiana ludności, dlatego miasto jest dziś zamieszkane głównie przez Turków. W 2005 roku miasto gościło uczestników letniej uniwersjady.
Przypisy
- ↑ Por. W. Korsak, Turcja. Kraj czterech mórz, Kraków 2005, s.295 ISBN 83-921981-2-3
- ↑ Por. tamże.
- ↑ Por. tamże.
